“โกยิล” เทวสถานอันยิ่งใหญ่ แห่งอินเดียใต้ I ประวัติศาสตร์นอกตำรา EP.138

ที่มาของพระนาม พิฆเนศ และ พิฆเนศวร ในไทย

อันว่า พระนามพระพิฆเนศ และ พิฆเนศวร ซึ่งนิยมกล่าวขานกันโดยชาวไทยนั้น มาจากนามสันสกฤตว่า วิฆเนศ และ วิฆเนศวร อันหมายถึง พระผู้เป็นเจ้าแห่งอุปสรรค โดยมาจากคำสันสกฤตสองคำคือ วิฆนะ (อุปสรรค,การกีดขวาง) สนธิกับ อีศะ/อีศวร (ผู้เป็นเจ้า) จึงได้รูป วิฆเนศ และ วิฆเนศวร และด้วยไทยนั้นได้รับรูปแบบการเขียน การอ่านแบบภาษาบังคละ และเหล่าภาษาในอินเดียตะวันออกเฉียงเหนือ รวมถึงปาลิภาษา (ภาษาบาลี) ซึ่งเป็นหนึ่งในบรรพบุรุษของภาษาบังคละก็ว่าได้ ซึ่ง ว สามารถเป็น […]

ศีตลา เทวี ธฺยานะ มนตระ ตถา ศีตลา เทวี สตุติ

(บทสมาธิระลึกถึงพระศีตลาเทวี และบทสดุดี) वन्देऽहं शीतलां-देवीं रासभस्थां दिगम्बराम्। मार्जनी कलशोपेतां शूर्पालङ्कृतमस्तकाम्॥ วันเท(อ)หํ ศีตลำ เทวีํ ราสภสฺถำ ทิคมฺพรามฺฯ มารฺชนี กลโศเปตำ ศูรฺปาลํกฤตมสฺตกามฺฯ। คำอ่าน วันเทฮัม ศีตะลาม เทวีม ราสะภัสถาม (ราสะภะ-สฺถาม) ทิคัมพะราม มารชะนี กะละโศเปตาม ศูรปาลังกฤตะ มัสตะกาม อ่านออกเสียงสำเนียงอินเดีย วันเดฮัม […]

พระฉินนมัสตา

พระฉินนมัสตา (छिन्नमस्ता/chinnamasta) หรือ ฉินนมัสติกา (छिन्नमस्तिका/Chinnamastika) และ ประจัณฑะ จัณฑิกา (प्रचण्ड चण्डिका/Prachanda Chandika) ทรงเป็นหนึ่งในทศมหาวิทยา เทวี ซึ่งเป็นคณะเทวีที่ได้รับการบูชาในคติตันตระ ทรงเป็นเทวีแห่งปัญญาญาน อันอยู่เหนือกามารมณ์ และการตะหนักรู้ในตนเอง พระนามของพระนางนั้นมาจากศัพท์ภาษาสันสกฤตสองคำ คือ ฉินนะ (छिन्न/Chinna) ซึ่งหมายถึง การตัด,การฉีก,ฉีกขาด และการแบ่ง สมาสกับ มัสตะ (मस्त/Masta) หรือ มัสตกะ (मस्तक/Mastaka) […]