พราหมณ์ไทยมาจากไหน ตามไปสืบค้นร่องรอยที่อินเดีย l ประวัติศาสตร์นอกตำรา Ep.16

ไจตันยะ มหาประภุ

ไจตันยะ มหาประภุ (चैतन्य महाप्रभु/Chaitanya Mahaprabhu) หรือ เคาราจารย์ (गौराचार्य/Gauracharya) ท่านนั้นเป็นคุรุในเคาฑียะ ไวษณวะ (गौडीय वैष्णव/Gaudiya Vaishnava) และผู้เผยแพร่ปรัชญา อจินตยะ-เภทาเภทะ (अचिन्त्य-भेदाभेद/Achintaya-Bheda-Abheda) อันมีใจความว่า ชีวาตมันนั้นไม่แตกต่างไปจาก พรหมัน (องค์อภิวิญญาณ คือ กฤษณะ) แต่ในขณะเดียวกันก็แตกต่างกัน เคาราจารย์ ท่านสมภพเมื่อ 536 ปีที่แล้ว (ค.ศ.1486) ที่นพทวีป (नवद्वीप/नबद्वीप,Navadwip/Nabadwip) […]

ที่มาของพระนาม พิฆเนศ และ พิฆเนศวร ในไทย

อันว่า พระนามพระพิฆเนศ และ พิฆเนศวร ซึ่งนิยมกล่าวขานกันโดยชาวไทยนั้น มาจากนามสันสกฤตว่า วิฆเนศ และ วิฆเนศวร อันหมายถึง พระผู้เป็นเจ้าแห่งอุปสรรค โดยมาจากคำสันสกฤตสองคำคือ วิฆนะ (อุปสรรค,การกีดขวาง) สนธิกับ อีศะ/อีศวร (ผู้เป็นเจ้า) จึงได้รูป วิฆเนศ และ วิฆเนศวร และด้วยไทยนั้นได้รับรูปแบบการเขียน การอ่านแบบภาษาบังคละ และเหล่าภาษาในอินเดียตะวันออกเฉียงเหนือ รวมถึงปาลิภาษา (ภาษาบาลี) ซึ่งเป็นหนึ่งในบรรพบุรุษของภาษาบังคละก็ว่าได้ ซึ่ง ว สามารถเป็น […]

ศรี ลลิตา ธยานะ มนตระ ประถมโศลก

บททำการสมาธิระลึกพระศรีลลิตา ปฐมโศลก सिन्दूरारुण-विग्रहां त्रिनयनां माणिक्यमौलि स्फुरत् तारानायक-शेखरां स्मितमुखी मापीन-वक्षोरुहाम्। पाणिभ्यामलिपूर्ण-रत्न-चषकं रक्तोत्पलं बिभ्रतीं सौम्यां रत्न-घटस्थ रक्तचरणां ध्यायेत् परामम्बिकाम्॥ สินฺทูรารุณ-วิคฺรหำ ตฺรินยนำ มาณิกฺยเมาลิ สฺผูรตฺ ตารานายก-เศขรำ สฺมิตมุขี มาปีน-วกฺโษรุหามฺ। ปาณิภฺยามลิปูรฺณ-รตฺน-จษกํ รกฺโตตฺปลํ วิภฺรตีํ เสามฺยำ รตฺน-ฆฏสฺฐ รกฺตจรณำ […]